♥Sweet Kiss [Love..2seung*G] : 2
posted on 02 Aug 2009 12:11 by nutsumi-jung
Story : ♥Sweet Kiss
Writer : B_Boy Gril
Note : เป็นนิยายเรื่องแรกที่จะแต่งค่ะ เข้ามาอ่านกันด้วยนะค่ะ ^^
...............................................................................................................................................
เปริ๊ยะ !
“โอ๊ย !!”
แง้วววว ! ดีดหน้าผากผมทำไมเนี่ยครับ ! มันเจ็บน้า >*<
“เป็นเด็กเป็นเล็กคิดอะไรทะลึ่งตึงตัง= =”
เหอ ๆ ตัวเองทำเป็นพูดไปงั้นแหละ แต่จริงๆคิดมากกว่าที่ซึงริคิดซะอีกล่ะเซ่ ๆ = =”
“เชอะ ! -^- แล้วเขยิบเข้ามาไกล้ผมทำไมล่ะ”
ชเวซึงฮยอนไม่ตอบเพียงแต่ยื่นมือมาปลดเนคไทของซึงริออกและใส่เนคไทที่มีสีต่างจากอันเดิมของซึงริ
เนคไทสำหรับรองประธาน !! ว้าววว !! *0* เนคไทสีดำดูดีกว่าอันเก่าที่เป็นสำดำสลับขาวตั้งเยอะ !!
ชเวซึงฮยอนแอบมองซึงริที่กำลังตื่นตาตื่นใจกับเนคไทอันใหม่
ช่างเหมือนเด็กที่กำลังเห็นของเล่นชิ้นใหม่ซะเลย ก็เหมือนชเวซึงฮยอนเช่นกัน !! ที่เห็นซึงริเป็นของเล่นชิ้น
โปรดที่น่ารักสำหรับเค้า
“- -ตื่นเต้นขนาดนั้นเชียว”
“ผมไม่เคยได้ใส่มันสักครั้งเลยนี่ครับ”
“แล้วได้ใส่รึยังล่ะ?”
“ได้ใส่แล้วครับ^___^”
ซึงริยิ้มแป้นด้วยความดีใจ แหม ๆ เนคไทอันนี้สวยจะตายไปครับ จะต้องเป็นคนที่อยู่ในคณะกรรมการ
นักเรียนเท่านั้นถึงจะได้ใส่แต่ผมเป็นนักเรียนธรรมดาก็ได้แต่ใส่ของเชยๆเท่านั้นแหละ -^- ซึงริคิดในใจ
พลางทำหน้าทำตาตาม ความคิดของตัวเอง
ชเวซึงฮยอนมองซึงริที่คิดอะไรไม่รู้แล้วยิ้มออกมา แต่ไม่นานรอยยิ้มนั้นก็เปลี่ยนเป็นหน้ายึ้งซะงั้น = =”
ไร้เดียงสาจริงๆเลยนะ ซึงริของฉัน
“ไปได้แล้วไป ได้เวลาเรียนแล้ว”
“ครับ งั้นผมจะมาช่วยงานพรุ่งนี้เลยนะครับ^^”
ซึงริเปิดประตูออกจากห้องไปด้วยรอยยิ้มดีใจ ถึงจะเหนื่อยสักหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอกมั้ง ได้เนคไทสวยๆ
กับความรู้สึกดีๆต่อกัน…ก็ไม่เลวเหมือนกันนะ...
ห้องเรียน
“หายไปไหนมาน่ะ ซึงริ= =”
จียงที่เพิ่งตื่นจากความฝันทักซึงริที่เดินเข้ามานั่งข้างๆเค้า หลับไปแปปเดียวเอง คุณชายน้อยของเค้า
ก็หายไปไหนซะล่ะไปปล่อย เสน่ห์ที่ไหนอีกล่ะสิ โธ่ ! น่ารักอย่างนี้จียงชักไม่อยากปล่อยให้ไปไหนเลย
เว้นแต่ไปกับจียงเพียงผุ้เดียว ^^
“ไปห้องประธานนักเรียนมาครับ”
“ไปไมอ่า= =”
“เอ่อ..ผมว่าคุณจียงไปล้างหน้าล้างตาซะก่อนดีไหมครับ^^:;”
ซึงริบอกเมื่อเห็นจียงยังคงทำตาปรือ นอนไม่เต็มที่ เห็นที คงจะไม่ไหว ถ้าจะเรียนวิชาที่จะเริ่มขึ้น
คุณจียงเนี่ย ชอบทำให้ผมทำตัวเป็นคุณแม่อยู่เรื่อยเลย
“อืมมม...~”จียงขยี้ตาไปมาและจับมือซึงริให้ลุกขึ้น
“ไปเป็นเพื่อนหน่อยสิ= =”
ซึงริเดินตามจียงไปโดยที่มือยังคงจับประสานกันอยู่อย่างนั้น คนต่างเดินให้วุ่นวายเพราะยังไม่หมดเวลา
พักต่างมองมาที่เค้าทั้ง2 จียงไม่มีท่าทีจะปล่อยมือแต่กลับจับแน่นกว่าเดิมซะอีก ก็เค้าวางแผนไว้แล้วนี่นา
ว่าจะให้ซึงริกับเค้าเป็นข่าวลือด้วยกัน แล้วทำแบบนี้ซึงริจะเป็นไงน่ะเหรอ ?
…>////<… ก็อายน่ะสิ ถามได้ !!
ห้องน้ำ
“อ๋า ~ คุณจียงครับ ล้างหน้าแบบนั้น เดี๋ยวหน้าก็แดงหรอกครับ”
ซึงริจับมือห้ามจียงที่ล้างหน้าด้วยน้ำอย่างแรง จนหน้าเริ่มแดงขึ้น แต่ซึงริคงไม่รู้หรอกมั้ง ที่แดงน่ะ
เพราะเหตุการณ์จับมือเมื่อกี้ต่างหาก แหม ~ วางแผนซะเอง กลับอายด้วยซะงั้น
“เดี๋ยวผมล้างหน้าให้ดีกว่า หลับตาสิครับ”
จียงหลับตาอย่างว่าง่าย ซึงริค่อยๆล้างหน้าของจียงด้วยน้ำเปล่าอย่างเบา ๆ
จียงรับรู้ถึงสัมผัสที่อ่อนโยนจากมือของซึงริ
...มือนิ่มจังเลยนะซึงริ...
ฟุบ !!
จียงยื่นมือมาจับมือที่ซึงริกำลังลูบหน้าเข้าไว้ ซึงริที่ไม่ได้รู้ถึงความรู้สึกของจียงจึงสงสัยว่า
จียงเป็นอะไรไปอีก
“คุณจียง ?”
จียงค่อยๆลืมตาขึ้นมาและสบตาซึงริอย่างจริงจัง หวังจะให้ความรู้สึกที่ตนมีแผ่ไปให้ซึงริได้รับรู้
ซึงริสบตาของจียงก็รู้สึกหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ อ๋า ~ มองแบบนี้
ผม..ผม..ผมทำตัวไม่ถูกแล้วนะ >////<
“ซึงริ..” จียงเรียกชื่อซึงริอย่างแผ่วเบาและอุ้มตัวของซึงริที่ยืนอยู่ข้างหน้าเค้าให้ขึ้นไปนั่งอยู่บนอ่างล้าง
หน้าพลางจ้องลึกไปยังดวงตาของซึงริ พยายามรับรู้ความรู้สึกที่ซึงริมีให้เค้า
“คะคุณจียง...”
ซึงริมองดูการกระทำของจียงอย่างแปลกใจ อุ้มผมขึ้นมานั่งบนนี้ทำไมกันนะ ท่าแบบนี้มันล่อแหลม
เกินไปนะครับ คุณจียง >////<
ซึงริหลับตาปี๋เพื่อไม่อยากเห็นเหตุการณ์ต่อไป จียงค่อยๆเลื่อนหน้าเข้าไปไกล้ซึงริมากขึ้นเพื่อจะประทับรอย
จูบบนริมฝีปากเล็กๆ ของซึงริ แต่เมื่อนึกถึงซึงริที่ยิ้มอย่างร่าเริงกลายเป็นเกลียดละก็ จียงก็ไม่กล้าที่จะประ
ทับลงไป แต่จูบแรกของซึงริผมอยากจะให้รอย จูบนั้นเป็นของผมคนเดียว..ตลอดไป.. และตลอดกาล... จุ๊ฟ !
แต่จียงก็ต้องหักห้ามใจตัวเอง เปลี่ยนเป้าหมายจากจูบที่ริมฝีปากเป็นจูบที่หน้าผากแทน
ซึงริที่หลับตาปี๋ก็ลืมตาขึ้นและมองจียงที่ มองซึงริยิ้มๆ โธ่ ! หน้าผมคงแดงมากกว่ามะเขือเทศซะแล้วสิ
“หึหึหี^-^”
จียงแสยะยิ้มและเดินออกจากห้องน้ำโดยทิ้งคำพูดคำคำหนึ่งไว้ให้ซึงริหน้าแดงเข้าไปอีก
“หวังว่านายจะรู้ความรู้สึกของฉันนะ ถ้าฉันเป็นเจ้าของนายเมื่อไหร่ รับรอง !! 5 ปีที่รอคอย
ฉันจะไม่ทำแค่จูบหน้าผากแน่ๆ ^^” อ๋า ~ ทำอย่างงี้ ผมก็แย่สิครับ คุณจียงงงง ~ ! >////<
............................................................................................................................................................
แวะมาอ่านกันหน่อยน้า ~ ^^
edit @ 2 Aug 2009 12:34:18 by B.Boy_Kung